Beschrijving
Op een van de koudste winterdagen die ik ooit heb mogen meemaken, besloot ik op zoek te gaan naar mijn ultieme sprookje: een vos in de sneeuw. Het waaide echter zo genadeloos hard, dat achteruitlopen de enige manier om vooruit te komen, omdat de ijskoude sneeuwstorm me mijn zicht ontnam. Sneaky kleine sneeuwvlokjes kropen in mijn kleren, mijn camera en mijn ogen en langzaam maar zeker werd letterlijk alles bedekt met een dikke, witte laag sneeuw. Het verschil tussen links en rechts en zelfs boven en onder leek verdwenen. Mijn camera werd zo koud en nat dat ik hem nauwelijks nog kon bedienen en dat gold ook voor mijn vingers. En heel, heel even vroeg ik me af of dit wel een goed plan was.Het antwoord was duidelijk. Want voor me zat een prachtige, glimlachende vos in de sneeuw. Het was alsof ik in een tijdloos sprookje beland was, waarin alleen nog de vos, de sneeuw en ik bestonden. Koude handen, warm hart….
